خانه / تکنولوژی / پنج چشم انداز کاربرد فناوری های رابط مغزی در آینده

پنج چشم انداز کاربرد فناوری های رابط مغزی در آینده

از زمان اختراع چرخ تا گوشی آیفون ۷ پلاس، بشر به صورت فیزیکی فناوری‌ها و اختراعات را کنترل می‌کند برای نمونه از طریق دست‌ و پا و تنفس و حرکت چشم. اما به لطف پیشرفت‌هایی که دانشمندان را قادر به درک فعالیت‌های عصبی مغز کرده است، بشر آماده‌ی استفاده از رابط‌های کاربری عصبی است. این سامانه‌ها می‌توانند به منظور شناخت نیازهای بشر بهتر از خود او به میدان بیایند. در این مقاله پنج کاربرد رابط مغزی آینده معرفی می‌شوند. با مجله فناوری‌های توان‌افزا و پوشیدنی همراه باشید.

پنج چشم انداز فناوری های رابط مغزی آینده

توسط ذهنتان، رایانه خود را کنترل کنید.

تفسیر دستورات ذهنی توسط حرکات یک اشاره‌گر ماوس یا وارد کردن متن بدون تایپ کردن، در حال تبدیل شدن به یک کسب و کار بزرگ است. شرکت فیسبوک در کنفرانس F8 یکی از محصولات در حال توسعه خود را، که تایپ کردن تنها به کمک افکار است رونمایی کرد. در این فناوری نه نیازی به صفحه کلید است و نه صفحه نمایش لمسی، تنها با افکار خود می‌توانید تایپ کنید. این مساله طولی نکشید بعد از این‌که ایلان ماسک (Elon Musk) تصمیم خود را برای راه‌اندازی استارت‌آپ خود به نام Neuralink برای ایجاد رابط مغز اعلام کرد.

نخستین برنامه‌های کاربردی ساده خواهند بود: رسانه‌های اجتماعی با قابلیت پاسخ دادن ذهنی و با دست آزاد هنگام رانندگی ممکن است دو مورد استفاده از این دستگاه‌ها باشد. مردم با استفاده از رابط مغز-ماشین ممکن است به صورت ذهنی قادر به حذف تبلیغات مزاحم pop-ups در اینترنت باشند اما برنامه‌های کاربردی در محصولات موردنظر مصرف‌کننده که مزاحمتی ندارد متوقف نمی‌شوند.

همچنین دارپا (DAPRA)، در حال توسعه‌ی رابط‌های مغز-ماشین است که اجازه دهند فناوری نظامی را بهبود دهند و در عین حال ارتباطات کامل‌تر و سریع‌تر و با سکوت بیشتر میان سربازها در میدان جنگ ایجاد کنند. اینجا جایی است که ما حرکت رو به جلو در رابط‌های مغز-ماشین و رابط‌های ماشین-ماشین را آغاز می‌کنیم: اگر افکار یک فرد به صورت الکترونیکی از طریق یک هدفون که به صورت خودکار یک پیام را می‌سازد و اجرا می‌کند، عبور داده شود، بنابراین تنها دریافت‌کننده پیام می‌تواند بشنود. حال با این پرسش روبرو هستیم میان بشر و فناوری تله‌پاتی و رابط مغزی چقدر فاصله وجود دارد؟

نسل جدید بازی‌ها

ممکن است کنترل یک بازی با ذهن شبیه به یک برنامه کاربردی محدود به محاسبات عصبی به نظر برسد اما تعامل بازی‌ها بطور بالقوه آن‌ها را به حالات روحی بازیکن وابسته می‌سازد. ممکن نیست که یک بازی ترسناک، صحنه‌های ترسناک و تکان‌دهنده خود را از روی بازی هالیوودی عادی مانند موش و گربه الگوبرداری کند بلکه به احتمال زیاد از سیگنال‌های عصبی تنظیم‌شده‌ می‌گیرد. توسط یک رابط مغز-ماشین، دشمنان در بازی می‌توانند زمانی که شما انتظار ندارید به سمت شما بیایند.

اثر نظارت شناختی (cognitive surveillance) در بازی کردن می‌تواند عمیق‌تر باشد. در ماه گذشته یک پژوهش ایتالیایی منتشر شد که به مفهوم “طراحی سطح موثر” یا طراحی بازی که با حالات روحی بازیکن سازگار است، اشاره دارد. آن‌ها سامانه‌ای را پیشنهاد کردند که می‌تواند براساس بازخوردهای الکترودهای عصبی، نه تنها با سختی یک بازی خاص بلکه با سبک بازی سازگار شود. در سازگاری با تجربه‌های بازی کردن واقعیت مجازی پیشرفته که ممکن است در یکی دو نسل سخت‌افزاری بعد در آینده وجود داشته باشد، می‌تواند یک موج جدیدی از تجربه‌های بازی کردن پدید آید. این‌ها فناوری‌هایی است که می‌توانند خیلی قدرتمند باشند. آن‌ها اندیشه‌های ما راجع به اینکه یک بازی چیست را به چالش می‌کشند، و می‌توانند دنیای دیجیتال اعتیاد آور امروزه را به صورت زندگی‌های مجازی که زندگی واقعی را می‌بلعند بسازند.

چه می‌شد اگر یک رابط عصبی که به مارک زاکربرگ متصل است، می‌توانست احساسات او را ترسیم کند و وارد داده‌های متا آینده‌ی این عکس کند؟

فناوری آگاه به احساسات انسان

به طور کلی یک مشکل اساسی در رباتیک و طراحی فناوری، این است که بفهمند مردم چه احساسی دارند و چگونه با واقعیت سازگار شوند. کل زمینه‌های توسعه‌ی هوش مصنوعی در کشف آنچه مردم در عکس‌ها احساس می‌کنند اختصاص داده شده است. چه می‌شود اگر در هر تصویری که در فیس بوک آپلود می‌شود، یک قطعه‌ی جاسازی شده مجموعه داده که حالت احساسی اندازه گیری شده هر شخص را مشخص می‌کند، وجود داشت. اطلاعاتی که توسط ایمپلنت‌های عصبی جمجمه گزارش شده است. زمانی‌که نخستین ایمپلنت عصبی خود را کاشتید چه می‌شود، ربات خانگی ساده شما به طور ناگهانی می‌داند که در هنگام عصبانیت باید دور از شما باشد و یا هنگامی که شما استرسی هستید به شما یک کاری را پیشنهاد کند؟ احساسات از طریق نظارت مغز شناسایی می‌شود. در آینده، ربات‌های خانگی شما ممکن است از طریق مغزتان احساسات شما را بخواند.

کنترل اندام‌های مصنوعی

اگرچه ممکن است کشف احساسات یکی از پیشرفته‌ترین کاربردهای یک رابط مغز- ماشین به شمار بیاید، اما در حال حاضر در حال تبدیل به یکی از کاربردی‌ترین فناوری برای مهندسان است. دلیل آن این است که عضوی از بدن چه ربات و چه اندام طبیعی از مغز کنترل می‌شوند. به این معنی که سیگنال‌های عصبی باید همراه رشته‌های عصبی به خارج از مغز فرستاده شود. خواندن یک حرکت از قبل تعیین شده در مغز بسیار دشوار است، سیگنالی از سیگنال‌های الکتریکی دیگر قسمت‌های مغز را متمایز کنیم، برای این‌که سیگنال عصبی به ماهیچه برسد باید از میان فعالیت‌های زیاد مغزی فیلتر شود.

این روش، به دنبال سیگنال‌های عصبی حرکتی در نورون‌های حرکتی به جای قشر حرکتی مغز است. همچنین به علم فرایند زیستی فرصت حرکت اساسی رو به جلو داده است. از این روش به این منظور استفاده می‌شود که یک بازوی جایگزین را کنترل کند. مغز آن‌ها باید به معنای واقعی یاد بگیرد که از یک بخش جدیدی از قشر حرکتی یا بخش قدیمی دیگر در راه جدید استفاده کنند. از سوی دیگر، با استفاده از عصب‌هایی که به تازگی برای کنترل دست مصنوعی مناسب هستند، عضو یا اندام‌های مصنوعی جدید می‌توانند احساسات یک اندام حقیقی را ایجاد کنند، حسی مانند زمانی که یک کاربر به طور طبیعی سعی می‌کند اندام طبیعی خود را حرکت دهد.

ذهن خود یا شخص دیگری را کنترل کنید

این روش، تنها بر یک بخش فرعی فناوری رابط مغز-ماشین اعمال می‌شود، اما با اعلام ایلان ماسک موسس شرکت Neuralink آن را به‌عنوان مبحث با ارزشی شناسانده است. ایده این است که یک الکترود عصبی نه تنها به برداشتن و تفسیر فعالیت مغزی کند، بلکه در واقع به خوبی بتواند آن فعالیت را عملی کند. در حال حاضر، محصولات نسبتا غلط انداز وجود دارند که از این توانایی بهره برداری کنند، اما این‌ها ابزارهای کندی هستند. هم‌اکنون محدودیت‌های فناوری الکترود به این معنی است که کاربردهای پیشرفته به الکترودهای تحریکی نیاز خواهند داشت که در زیر جمجمه قرارگیرند.

این کار می‌تواند در طیف گسترده‌ای از روش‌ها انجام شود، از جلوگیری از تشنج‌ توسط خاموش کردن طوفان‌ سیگنال‌های الکتریکی تا انجام درمان الکتروتشنج(electro-convulsive) و افزایش بالقوه هوش بشر از طریق تحریک عمیق مغز. همچنین این یک توانایی است که می‌تواند احساس درستی نسبت به اجسام را در دست مصنوعی به ارمغان بیاورد و به حسگرهای مصنوعی این اجازه را می‌دهد که احساس واقعی در مغز ایجاد کند.

مسائل عمده‌ای با چنین فناوری وجود دارد. برای نمونه، تحریک یک الکترود می‌تواند بسیار آسان‌تر از توقف کردن تشنج موجب رخ دادن آن شود. دانشمندان هنوز به طور دقیق قادر درک این ناحیه از مغز که نیاز دارند انسان را مانند یک ماشین هدایت کنند.

درباره ی تحریریه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.